Kolegiata pw. Bożego Ciała w Jarosławiu

Na początku lekcji minutą ciszy uczciliśmy wszystkie ofiary. Wtedy uzmysłowiłam sobie, że to nie sen, lecz najgorsza z prawd, którą mogłam usłyszeć. Nigdy nie zapomnę pierwszej lekcji. Wypowiedzi związane z przeżyciami tych trudnych chwil były wzruszające. – To niewiarygodna katastrofa, zabrała nam 96 istnień ludzkich, przywódców naszego kraju. Straciliśmy Głowę Państwa, Lecha Kaczyńskiego i Jego małżonkę, Marię Kaczyńską – powiedziała nasza Pani matematyk. Byliśmy wstrząśnięci. Nie kryliśmy łez ani nie wstydziliśmy się dzielić swoimi wzruszeniami. Koleżanka Karolina nazwała to, co się stało, tragedią narodową. Przyznała, że łączy się w bólu i modlitwie ze wszystkimi ludźmi naszego narodu. Michał mówił o poczuciu ogromnej więzi i solidarności między wszystkimi Polakami, którzy przeżywają żałobę. Również na kolejnych lekcjach uczestniczyliśmy w rozmowach i dyskusjach dotyczących owych fatalnych wydarzeń. Wyrażaliśmy żal po stracie polskiej elity, wspominaliśmy znane osobistości. Narodowa tragedia stała się klasowym i szkolnym wydarzeniem. O godz. 11 zebraliśmy się na specjalnym apelu, by wspólnie uczcić pamięć tych, którzy zginęli. To był kulminacyjny punkt dnia, na ustach każdego pojawiało się tylko jedno słowo: TRAGEDIA.

Rocznica zbrodni katyńskiej i katastrofa pod Smoleńskiem to dwie okrutne masakry, które nakładają się na siebie. Te miejsca będą zawsze związane z uczczeniem śmierci niewinnych ludzi. Wypowiedzi i przeżycia uczniów mojej klasy zostaną mi głęboko w sercu. Podobnie jak ból, gorycz. Ufam, że nie tylko przez okres żałoby pozostaliśmy solidarni.

Myślę, że wiara, nadzieja i wewnętrzna siła pomogą nam przetrwać ciężkie chwile, a to wydarzenie stanie się dla nas motywacją do takiego działania, by stawać się coraz silniejszym, stabilnym i niezależnym narodem. I że, pragnąc właśnie tego, wszyscy szczerze powiemy: TAK NAM DOPOMÓŻ BÓG!

Jagoda Pawlica,
uczennica klasy VI c Szkoły Podstawowej nr 4 w Jarosławiu