Kolegiata pw. Bożego Ciała w Jarosławiu

Dnia 20 listopada 2009 roku w Publicznym Gimnazjum nr 3 w Jarosławiu odbyło się IV Forum Wychowawcze. W tym roku poświęcone zostało najważniejszym zagadnieniom w zakresie wychowania współczesnego młodego człowieka. Jak dotrzeć do tych dorastających ludzi? W jaki sposób nawiązać z nimi kontakt słowny, emocjonalny? Te ważne i potrzebne pytania nurtują nas rodziców, nauczycieli, pedagogów i wychowawców. Dlatego też tematem przewodnim forum było „Wychowanie przez dialog”.

Spotkanie rozpoczęła pani dyrektor Ewa Jankowska, dla której dobro dziecka jest sprawą priorytetową. W swoim wystąpieniu podkreśliła, że jedną z charakterystycznych cech dialogu jest „wyłączność w traktowaniu ucznia, który dla nauczyciela w całości swej osoby jest kimś jedynym i niepowtarzalnym”. Do słów pani dyrektor nawiązał w swoim wykładzie ks. Jan Częczek. Jego słowa skierowane były w szczególnej mierze do rodziców. Wymienił kilka zasad niezbędnych w prawidłowym i owocnym dialogu rodzic – dziecko. Jedną z nich jest umiejętność słuchania – świadoma i całkowicie oddana dziecku. Taki sposób prowadzenia dialogu utwierdzi naszą pociechę, że jest ważne, traktowane poważnie i że jej problemy są częścią naszego życia. Kolejnym prelegentem była pani Jadwiga Baran – Mazurkiewicz, dyrektor Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w Jarosławiu. Podczas swojego wykładu pani dyrektor omówiła strategię postępowania w dialogu z nastolatkiem. Jej argumenty przekonały słuchaczy, iż rozmowa z młodym człowiekiem jest jak najbardziej możliwa i potrzebna, stwarza wspólną wędrówkę ku prawdzie, dobru i pięknu, poprzez kolejne stopnie wartości.

Elementem podsumowującym poprzednie wystąpienia była prezentacja zatytułowana „Dialog kluczem dobrych relacji międzyludzkich w naszym gimnazjum” autorstwa pani Wiesławy Kidy, nauczycielki Publicznego Gimnazjum nr 3. Zagadnienie dialogu zostało omówione na trzech płaszczyznach: rodzic-dziecko, dziecko-dziecko i nauczyciel-uczeń. Dzięki tej prezentacji uczestnicy spotkania utwierdzili się w przekonaniu, że istnieje potrzeba rozmowy, współpracy, wspólnie bowiem łatwiej jest znaleźć odpowiedź na pytanie, jak żyć w zgodzie z sobą i drugim człowiekiem, a zarazem z otoczeniem i społeczeństwem. Dialog to szansa wychowania współczesnych pokoleń.

IV Forum Wychowawcze wzbudziło ogromne zainteresowanie licznie zgromadzonych osób, które czynnie włączyły się do dyskusji, stając się jednocześnie współorganizatorami tego przedsięwzięcia. Obok bezpośrednich wychowawców – rodziców, nauczycieli, katechetów i pedagogów, swoją obecnością zaszczycili nas również ci, którzy zajmują eksponowane stanowiska społeczne i dla których efektywna strategia prowadzenia dialogu jest gwarancją przygotowania młodzieży do życia nie tylko w sferze intelektualnej, ale i emocjonalnej, moralnej, społecznej, w której wychowanek angażuje swe uczucia. Do grona tych osób włączyli się między innymi: Pani Elżbieta Lemek – wizytator Kuratorium Oświaty w Rzeszowie, ks. prał. Marian Bocho – Proboszcz parafii pw. Bożego Ciała w Jarosławiu, Pan Mieczysław Golba - Poseł na Sejm RP, Pani Magdalena Lehnart – Naczelnik Wydziału Edukacji i Kultury Fizycznej, Pan Stanisław Lenar – artysta rzeźbiarz, Pani Teresa Krauz - artystka – malarka, członkini SMJ, Pani Beata Michałuszko – kierownik Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej w Przemyślu / Filia w Jarosławiu oraz dyrektorzy zaprzyjaźnionych szkół.

Spotkanie wzbogacił program artystyczny „Mur” w wykonaniu młodzieży szkolnej. Uczniowie opowiedzieli w typowy dla siebie sposób – poprzez bunt, agresję, krzyk - o swoich lękach, problemach, czy potrzebie zainteresowania się ich życiem. Patrząc na problem dialogu oczami nastolatka, musimy pamiętać, że wiele zależy od nas dorosłych. Nie wolno zmieniać jednak ciągle tylko dzieci. Czasem trzeba też dokonywać zmian w samym sobie. Trzeba mieć przede wszystkim czas na wychowywanie dziecka. Niech słowa tego wiersza pomogą nam zrozumieć i zareagować na wołanie naszych pociech:

Jesteś tylko cegłą w murze
jedną z wielu w tej budowli.
Pustak mówią, głupie dziecko,
nic się z ciebie już nie zrobi.
Ciągłe żale, wymagania,
kłótnie, spory, użalania.
Złość – w objęciach nas rozmywa,
bunt – zaciera światłość drogi...
krzyk – zagłusza słów błaganie,
a strach wciąż podcina nogi.
I tak dnia każdego rośnie
ten mur z naszych łez lepiony
i z wołania wciąż o pomoc
głosem cichym, zagubionym.
Przychodzimy, dochodzimy,
dostawiamy swe cegiełki.
A mur rośnie – solidniejszy,
z każdym dniem jest coraz większy.
Nie przeciśnie się już słowo,
przez zaprawę tę ceglaną,
nie dosięgnie dłoń ojcowska
ani serce żadnej mamy.

Anna Pawela