Kolegiata pw. Bożego Ciała w Jarosławiu

W pejzażu mojego dzieciństwa i młodości, różaniec był przedmiotem, a właściwie atrybutem ludzi zaawansowanych wiekiem. Myślę, że na swój sposób odnajdowali w tej modlitwie Jezusa i wchodzili w zażyłość z Jego Matką. Ten związek obfitował później głęboką solidarnością z Matką Odkupiciela, w przeżywaniu razem z Nią radosnych i bolesnych wydarzeń z życia Jezusa oraz możliwością odszukania w niej cząstki swojej egzystencji. Wspomnienia są ważne, ale to nie one decydują o wartości modlitwy różańcowej. 

Za twórcę modlitwy różańcowej uznawany jest św. Bernard – wielki czciciel Matki Bożej. Propagatorem tej modlitwy stał się św. Dominik. Początki różańca sięgają XIII wieku. Wtedy to narodził się zwyczaj odmawiania 150 Zdrowaś Maryjo (na wzór liczby psalmów w Starym Testamencie). W tym samym wieku zgrupowano Zdrowaś Maryjo w 15 tajemnic. Dwa wieki później dołożono do różańca Ojcze nasz, Wierzę w Boga Ojca, Chwała Ojcu oraz trzy Zdrowaś Maryjo. W ostatnich latach, dzięki listowi Jana Pawła II Rosarium Virginis Mariae, odmawiamy w różańcu tajemnice światła. W czasie jednej ze swoich pielgrzymek do Polski, w 1997 roku w Ludźmierzu, Jan Paweł II wskazał na różaniec jako drogę prowadzącą do jedności z Jezusem i Maryją: „Rozważając tajemnice różańcowe, patrzymy na misterium życia, męki, śmierci i zmartwychwstania Pana oczyma Maryi. Przeżywamy je tak, jak Ona w swym Matczynym sercu je przeżywała. Odmawiając różaniec rozmawiamy z Maryją, powierzamy Jej ufnie wszystkie nasze troski, smutki i radości”. Duchowe bogactwo różańca doceniali, oprócz Jana Pawła II (nazywanego papieżem różańca), inni papieże. Leon XIII wydał 12 encyklik o tej modlitwie, Pius XII, Jan XXIII i Paweł VI zachęcali wielokrotnie w swoich wypowiedziach do jej praktykowania. 

Kontemplacyjny charakter różańca sprawia, że wymaga on od każdego z nas pewnego wysiłku, który przynosi jednak nagrodę: „Przez różaniec lud chrześcijański wstępuje do szkoły Maryi, dając sie wprowadzić w kontemplację piękna oblicza Chrystusa i doświadczenia głębi Jego miłości. Za pośrednictwem różańca wierzący czerpie z obfitości łaski otrzymując ją niejako wprost z rąk Matki Odkupiciela” (Rosarium Virginis Mariae). Jeżeli nie możemy, z różnych powodów, uczestniczyć w nabożeństwach październikowych, to zaprośmy swoje rodziny do modlitwy we własnym gronie. Różaniec jest też modlitwą rodziny: „Rodzina, która odmawia różaniec, odtwarza w sobie, w swoim domu klimat rodziny z Nazaretu. Jezusa stawia się w centrum, dzieli się z Nim radościami i cierpieniami, w Jego ręce składa potrzeby i plany, od Niego czerpie nadzieję i siły na drogę”  (Rosarium Virginis Mariae). 

Spotkajmy się więc przed cudownym obliczem Matki Bożej Śnieżnej – Królowej Rodzin, aby przez różaniec wypraszać dla siebie potrzebne łaski oraz budować swoją miłość do Jezusa i Jego Matki. Prośmy również o to, aby październikowe dni nie pozostały jedynie wspomnieniem, ale udziałem nas wszystkich. 

Ks. Tomasz Bednarz