Kolegiata pw. Bożego Ciała w Jarosławiu

Józef Michalik urodził się 20 kwietnia 1941 roku w Zambrowie. Z miastem tym związane są lata dzieciństwa i młodości Jubilata, które przypadły na trudny czas okupacji niemieckiej i dramatyczne lata powojenne. W wieku sześciu lat rozpoczął naukę w szkole podstawowej, następnie uczęszczał do liceum. Jakkolwiek w sferze zainteresowań młodego maturzysty były studia medyczne lub polonistyka, to jednak pod wpływem delikatnych sugestii księdza katechety zdecydował się wstąpić w 1958 roku do Wyższego Seminarium Duchownego, które ukończył 6 lat później. - Była to dla mnie ważna szkoła życia, pogłębienia wiary i pracy nad sobą w oparciu o dobrą znajomość psychologii. Świat filozofii, który się przede mną otworzył w seminarium, stał się dla mnie wielkim oddechem pokrzepienia intelektualnego i duchowego - wspominał po latach.

Święcenia kapłańskie otrzymał 23 maja 1964 roku z rąk biskupa Czesława Falkowskiego. Pierwsza praca to posługa duszpasterska w parafii w Jelonkach. Trwała tylko rok, ponieważ w 1965 roku ks. Michalik rozpoczął studia teologii dogmatycznej w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, by następnie kontynuować je na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza „Angelicum” w Rzymie. Okres studiów w Warszawie był nie tylko czasem nauki, ale też pełnienia pomocy duszpasterskiej w parafii Opatrzności Bożej. Pracując w każdą sobotę i niedzielę w parafii, ksiądz Michalik poznawał rzeczywistość Kościoła warszawskiego od strony praktyki: mówił kazania, spowiadał, odprawiał Msze św. Studia w Rzymie w latach 1969-1972 wzbogacone były nowymi doświadczeniami. Był to czas nad rozprawą doktorską poświęconą Andrzejowi Fryczowi Modrzewskiemu jako teologowi, czas nauki języka włoskiego, ale też była to wielka szkoła Kościoła powszechnego, a także możliwość poznania wielu wspaniałych osobistości, jak profesor Karl Rahner, Joseph Ratzinger, Yves Congar, którzy przyjeżdżali z wykładami do Rzymu. To był również czas dosyć częstych kontaktów z Kardynałem Karolem Wojtyłą, który zatrzymywał się w Kolegium Polskim podczas pobytu w Rzymie z Prymasem Stefanem Wyszyńskim, a także z Papieżem - podczas nabożeństw i wydarzeń kościelnych. Czas wakacji dawał możliwość wyjazdu do Francji, Niemiec lub Anglii na naukę języka. W tym okresie zarysowały się również plany kontynuowania pracy naukowej i studiów na Uniwersytecie w Louvain w Belgii. Po obronie pracy doktorskiej, na prośbę biskupa Mikołaja Sasinowskiego, w 1973 roku ks. Józef Michalik wrócił do kraju i objął stanowisko wicekanclerza Kurii Biskupiej w Łomży, a także rozpoczął pracę wykładowcy teologii dogmatycznej i homiletyki w Wyższym Seminarium Duchownym w tym mieście. Pracując w Kurii, pełnił też funkcję referenta ds. środków przekazu i redaktora miesięcznika diecezjalnego „Rozporządzenia Urzędowe Łomżyńskiej Kurii Diecezjalnej”. Zgodnie z tradycją warszawską, w każdą sobotę i niedzielę dojeżdżał do swojej parafii w Zambrowie, aby pełnić posługę duszpasterską.

W 1978 roku biskup Sasinowski po powrocie z Watykanu zaproponował ks. Michalikowi wyjazd do Rzymu, do pracy w Papieskiej Radzie ds. Świeckich. Jednocześnie ks. Michalik otrzymał funkcję rektora w Papieskim Kolegium Polskim. Pobyt w Rzymie trwał 10 lat. W tym czasie ks. dr Józef Michalik został pierwszym szefem Biura ds. Młodzieży i miał duży udział w przygotowaniu I Światowych Dni Młodzieży w Rzymie.
 
2 października 1986 roku Jubilat otrzymał nominację na biskupa gorzowskiego, a 16 października 1986 r., w rocznicę wyboru Jana Pawła II na Stolicę Piotrową, otrzymał sakrę biskupią z rąk naszego Papieża w Bazylice św. Piotra w Rzymie. Za dewizę biskupią przyjął sentencję łacińską: „Numine Tuo Domine” - „Mocą Twoją Panie”.
 
Po powrocie do kraju i objęciu diecezji został przewodniczącym Komisji Episkopatu ds. Duszpasterstwa Akademickiego. Od 1989 roku jest konsultorem Papieskiej Rady ds. Świeckich, przewodniczącym Komisji ds. Świeckich Rady Biskupów Europy, a także członkiem Watykańskiej Kongregacji ds. Biskupów. Po reorganizacji diecezji gorzowskiej, 25 marca 1992 roku został pierwszym biskupem zielonogórsko-gorzowskim, a rok później (17 kwietnia 1993 roku) arcybiskupem przemyskim. - Sam Nasz prześwietny Poprzednik, mając wzgląd na Twoją mądrość, wykształcenie i wierność, a szczególnie bogate doświadczenie, w roku 1986 mianował Cię biskupem gorzowskim i osobiście konsekrował w Bazylice Piotrowej. Po siedmiu latach zostałeś przeniesiony na stolicę metropolitalną w Przemyślu obrządku łacińskiego, którą do dzisiaj znakomicie kierujesz. Wypełniając roztropnie i gorliwie urząd biskupa pragniesz wspierać wszystkich wiernych powierzonych Twej pasterskiej trosce, aby coraz lepiej poznawali wolę Bożą i osiągnęli zbawienie - czytamy w liście Benedykta XVI skierowanym do Jubilata.

19 marca 2004 roku Ksiądz Arcybiskup Michailk został przewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski, a 5 lat później rozpoczął kolejną kadencję na tym stanowisku.

W czasie 45 lat kapłaństwa pełnił i pełni nadal szereg odpowiedzialnych funkcji oraz urzędów w strukturach Kościoła zarówno w Polsce, jak i poza jej granicami. Międzynarodowe Centrum Biograficzne przy Uniwersytecie w Cambridge nadało Arcybiskupowi Michalikowi tytuł „Człowieka roku 1998/1999” w kategorii indywidualności, której przywództwo i osiągnięcia wyróżniają się w społeczności międzynarodowej. Jubilat jest autorem licznych publikacji: „Kościół i jego reforma”; „Moje rozmowy z Bogiem” - Łomża 1976 (modlitewnik); „Przypatrzcie się bracia powołaniu waszemu” - Gorzów Wlkp. 1991; „Mocą Twoja Panie! Wybrane teksty z nauczania pasterskiego (1993 - 1998)” - Korczyna 1998; oraz szereg artykułów na tematy teologiczne i duszpasterskie. W 2006 roku ukazał się wywiad-rzeka zatytułowany „Kochać Boga - rozumieć człowieka” nakładem Oficyny Wydawniczej ADAM w Warszawie.