Kolegiata pw. Bożego Ciała w Jarosławiu

Witaj na kolegiata.org ! powrót do strony głównej

 

Dziś jest 25-05-2017, świętujemy imieniny: Borysa, Magdy, Marii-Magdaleny. | Sprawdź także liturgię na dziś.

Historia Jarosławia

Herb Miasta Jarosław

Pierwsze ślady pobytu człowieka na ziemi jarosławskiej sięgają bardzo odległej przeszłości. Najstarszymi mieszkańcami Jarosławszczyzny byli niewątpliwie koczujący myśliwi, polujący na obfitą tutaj niegdyś zwierzynę i posługujący się w tym najstarszym okresie prymitywnymi narzędziami pracy, sporządzonymi przeważnie z kamienia i rogu.

 

W epoce neolitu (4000 – 1800 p.n.e.) miejsce owych koczowników o najdawniejszej kulturze pierwotnej zajęła kolejno inna ludność przybyła z południa, pochodzenia prawdopodobnie trackiego, prowadziła ona życie osiadłe, zajmowała się rolnictwem i pasterstwem, być może ona nadała tracką nazwę rzece San.

 

Wykopaliska prowadzone na terenie dzisiejszego Jarosławia albo w bezpośrednim sąsiedztwie miasta (obok nowego cmentarza), wyznaczają dokładnie miejsca tych dawnych osad położonych wśród żyznej ziemi na wyniosłych garbach lessowych, w otoczeniu pierwotnych lasów, lub w nadrzecznych dolinach.

 

Owe najstarsze, stałe już ośrodki osadnicze pokryły się kolejno w ciągu wieków nowymi osadami, powstającymi wśród rozmaitych zmian ludnościowych o różnej kulturze, począwszy od neolitu przez epokę brązu (1800 – 700 p.n.e.) do następnej epoki żelaza (700 p.n.e. – 700 n.e.). Zmiany kulturowe uwidaczniają kolejne wykopaliska przedmiotów wykonanych głównie z brązu, a potem z żelaza, znalezionych w obrębie Jarosławia.

 

W okresie istnienia silnego imperium rzymskiego znalazły w ziemi jarosławskiej ok. 100 r. n.e. wpływy kultury rzymskiej, zwłaszcza kiedy przez teren obecnego powiatu jarosławskiego wędrowały greckie i rzymskie kupieckie karawany, na szlaku solno – bursztynowym bałtycko – czarnomorskim, ciągnącym się właśnie także wzdłuż Sanu. Dowodem tych łączności są rozmaitego rodzaju przedmioty żelazne, ceramika a zwłaszcza duża liczba monet greckich i rzymskich.

 

Kolegiata 1901r.

 

Nieznane są początki ówczesnego bezimiennego jeszcze Jarosławia, który według zachowanych śladów istniał już w neolicie, jako ruchliwa i większa osada rzeczna. Niespokojne czasy tzw. wędrówki ludów w IV – V wieku n.e., a więc u progu średniowiecza przerwały spokojny stosunkowo okres bytowania ludności miejscowej zmuszając ją do wznoszenia warownych, dobrze ufortyfikowanych grodów. Zachowały się po nich wyraźne ślady w pobliżu wsi Rokietnica i Tuligłowy. Taki gród warowny powstał wówczas obok prastarej osady jarosławskiej, w miejscu obecnego kościoła parafialnego. Śladów najdawniejszych osady jarosławskiej szukać należy na przeciwległym wzgórzu, na terenie późniejszego opactwa benedyktynek.

 

Ziemia jarosławska wysunęła się na widownię dziejową w związku z ważnymi wydarzeniami historycznymi. Było to przejście najpierw w zależność polityczną państwa wielkomorawskiego, potem zaś, w początkach X wieku, pod panowanie polskiego państwa piastowskiego.

 

Obszar jarosławski ulokowany na pograniczu polsko – ruskim nabierał specjalnego znaczenia, przy czym ważne zadanie obronne tego pogranicza przypadało do spełnienia grodowi jarosławskiemu. Jeżeli dodać do tego dogodne położenie przygrodowej osady pod względem komunikacyjno – handlowym, otrzymamy wytłumaczenie, dlaczego ów pierwotny Jarosław, rozlokowany na wzgórzu obronnym miał dość duże znaczenie u progu dziejów Polski. Dalsze losy Jarosławia i okolic kształtowały się pod wpływem rywalizacji polsko – ruskiej o te pograniczne obszary.

 

Jarosław Rynek

 

Tradycja wiązała dawniej wytłumaczenie nazwy Jarosław z księciem ruskim Jarosławem, który włączywszy do swego państwa tzw. Grody Czerwieńskie miał nazwać osadę jarosławską swoim imieniem. Są to jednak tylko domysły nie poparte żadnymi dowodami historycznymi. W rzeczywistości nazwa Jarosław, rozpowszechniona zresztą wtenczas w całej Słowiańszczyźnie, pochodzi prawdopodobnie z czasów przynależności obszaru jarosławskiego do państwa Wielkomorawskiego.

 

Zmienne koleje losu pogranicza jarosławskiego, rywalizacja między trzema państwami: polskim, ruskim i węgierskim w XI i XII wieku wiążą się ściśle z pierwszą wzmianką źródłową o Jarosławiu z 1152 roku, kiedy wiadomość o nim umieszczono w kronice ruskiej, w związku z walkami o gród warowny jarosławski. W każdym razie obszar miejscowy wszedł wraz z ziemią przemyską na dłuższy czas pod panowanie ruskie.

 

Przejście ziem ruskich w XIII wieku pod władzę tatarską spowodowało upadek znaczenia warowni jarosławskiej. Wobec niepewności stosunków politycznych zmalało również znaczenie przygrodowej osady jarosławskiej, jako nadrzecznego targowiska o przeważającej wtenczas ludności rzemieślniczo – kupieckiej. Otrzymała ona w 1323 roku – według późniejszych wzmianek źródłowych – po raz pierwszy prawa miejskie lokacyjne. Zaginięcie pierwszego dokumentu lokacyjnego nie pozwala oznaczyć dokładnie treści tych uprawnień, w każdym razie już samo ich nadanie było potwierdzeniem wzrastającej roli Jarosławia.

 

Za czasów Kazimierza Wielkiego dostał się Jarosław wraz z ziemią przemyską po 1340 roku już na stałe pod panowanie polskie. Dawna niepewność stosunków uległa stabilizacji nie tylko politycznej, ale także gospodarczej. Rozpoczęta w poprzednim okresie akcja gospodarcza i społeczna króla znalazła swój wyraz w rozwoju obszaru Jarosławia.

 

Jarosław

 

Ta doskonale przemyślana działalność władcy znalazła kontynuatora za rządów króla Ludwika Węgierskiego w osobie królewskiego namiestnika i wielkorządcy, księcia opolskiego Władysława. Jemu to zawdzięcza Jarosław otrzymanie drugiego przywileju lokacyjnego z 1375 roku, opartego o prawo magdeburskie. Dawało ono miastu duże uprawnienia samorządowe i handlowe, obdarowano je stoma łanami frankońskimi (2240 ha), oraz przeniosło na nowe miejsce, bardziej odpowiadające przyszłemu rozwojowi, tzn. na teren obecnego rynku z otoczeniem.

 

W tym nowym Jarosławiu odebrała królowa Jadwiga w 1387 roku hołd całej ziemi przemyskiej. Równocześnie nadała Janowi Tarnowskiemu miasto z rozległymi obszarami na dziedziczną własność. Tak więc Jarosław stał się odtąd na długo prywatną własnością Tarnowskich, a potem kolejno Odrowążów, Kostków, Ostrogskich i innych. Pod wodzą jednego z Tarnowskich, Spytka, okoliczne rycerstwo brało udział w bitwie grunwaldzkiej w szeregach trzydziestej dziewiątej chorągwi.

 

Za pośrednictwem innego z Tarnowskich, także Spytka, otrzymał Jarosław w 1443 roku ważne handlowe prawo nie omijania miasta przez kupców bocznymi drogami. Był to ważny przywilej handlowy, zwłaszcza, że odnowiła się od 1360 roku prastara droga bałtycko – czarnomorska, przechodząca niegdyś wzdłuż Sanu przez Jarosław, gdzie istniało połączenie z drugą trasą wiodącą ze Śląska przez Kraków nad Morze Czarne. To położenie niezwykle korzystne na skrzyżowaniu dróg kupieckich zadecydowało o rozwoju gospodarczym miasta jako ważnego targowiska lokalnego, a niebawem dużego ośrodka jarmarcznego południowej Polski (od pocz. XV wieku). Z końcem średniowiecza był już Jarosław dość dużą osadą miejską, zabudowaną po 1375 roku drewnianymi i murowanymi domami. Z tych ostatnich wyliczyć należy okazałą farę, ratusz i zamek Tarnowskich, oraz niektóre domy mieszczańskie. Miasto otaczały przedmieścia, ciągnące się wzdłuż trzech głównych dróg ciągnących się ku zachodowi, północy i południowemu wschodowi. Przed napadami nieprzyjaciela, które trapiły Jarosław zwłaszcza z końcem XV wieku zabezpieczono miasto już od roku 1513 okolona linią obronnych murów, baszt i nasypów ziemnych.

 

Jarosław Szpital Powszechny

Oprócz dróg lądowych przechodzących przez Jarosław, ważną rolę odgrywała w komunikacji rzeka San. Żeglugą zajmowali się miejscowi flisacy pod wodzą retmanów i szyprów, wożących galerami i statkami rzecznymi towary rozmaitego rodzaju Sanem i Wisłą ku morzu.

 

Pod względem rozwoju kultury ówczesny Jarosław zajmował niepoślednie miejsce. Miał dużą księgarnię będącą przez długie lata w posiadaniu mieszczanina Cichończyka, u którego można było dostać rozmaite książki łacińskie i polskie, drukowane jakiś czas (1622-1626) na miejscu przez Jana Szeligę.

 

Jarosław Opactwo

 

W czasach największej świetności Jarosław posiadał 10 świątyń. Największa była średniowieczna fara stojąca na rynku, z wyniosłą wieżą zegarową dźwigającą duży posąg opiekuna miasta, św. Michała. Potem przybyły miastu liczne fundacje sakralne. Jedną z nich był klasztor jezuicki z okazałym kościołem św. Jana, zbudowany przez holenderskiego architekta Józefa Britiusa z rzeźbami Feliksa Schippera w stylu renesansu i baroku. Dużą fundacją zakonną było zbudowanie gmachów dla sprowadzonych z Chełma benedyktynek (1611 rok). Piękny wczesnobarokowy kościół i okazały klasztor imponowały rozmiarem i zachowanymi do naszych czasów obwarowaniami.

 

Ówczesny Jarosław otoczony był wokół obronnymi murami i basztami. Obwarowaniami w postaci dużych nasypów ziemnych otoczono także po 1623 roku liczne przedmieścia jarosławskie. Duże zyski płynące z handlu oraz znaczne dochody uzyskiwane przez wielmożów z dużych majętności znajdujących się w ziemi jarosławskiej pozwalały na okazałe przyozdabianie siedzib mieszczańskich i magnackich. Najokazalej wyglądała wówczas kamienica mieszczanina Smiszowicza, stojąca w rynku, z podcieniami arkadowymi i attyką, zakupiona w 1632 roku przez kupca krakowskiego Wilhelma Orsettiego. Zawsze nazywano ten dom „ozdobą miasta”, duże magazyny, okazałe komnaty, ładne malowidła świadczyły o bogactwie właściciela.

 

Jarosław Plac Mickiewicza i ul. Grunwaldzka

 

Od połowy XVII wieku rozpoczęło się powolne ale stałe obniżanie się dobrobytu Jarosławia. Złożyły się na to długotrwałe wojny kozackie, tureckie, napady tatarskie, epidemie, lecz najwięcej dokuczyły miastu i okolicy niepowodzenia gospodarcze. Wielce szkodliwa dla miasta stawała się feudalna gospodarka folwarczno-pańszczyźniana, spadek wartości pieniądza, upadło rolnictwo chłopskie, urywała się łączność gospodarcza między Jarosławiem i jego wiejskim zapleczem: okoliczna szlachta omijając pośrednictwo miasta sama zajmowała się sprzedażą swych produktów folwarcznych.

 

Najdotkliwsze stały się dla miasta najazdy szwedzkie w 1656 roku zwłaszcza marcowa inwazja, kiedy wojska szwedzkie pod osobistym dowództwem króla Karola Gustawa doszły do Jarosławia po moście zbudowanym w przeciągu jednej nocy na Sanie. Dwutygodniowy pobyt Szwedów spowodował ogołocenie miasta z wszystkiego, co przedstawiało jakąkolwiek wartość.

 

Jarosław Cerkiew

 

Ledwie ustąpili Szwedzi, kiedy wtargnęli tutaj oddziały Rakoczego, pustosząc doszczętnie niemal wszystko. W niedługi czas potem gnębiły miasto epidemie, nieodłączny wówczas towarzysz wojen. Względny spokój i próby ożywienia handlu pod koniec XVII wieku przerwane zostały wojną północną. Przemarsz przez miasto wojsk szwedzkich, rosyjskich, saskich i polskich, kontrybucje, zarazy, wszystko to sprawiło, że Jarosław, podobnie jak inne miasta przestał się liczyć na mapie Rzeczpospolitej.

 

W 1772 roku w wyniku I rozbioru Polski Jarosław został przyłączony do Austrii. Ziemie wcielone do monarchii austriackiej, nazwane Królestwem Galicji Lodomerii, zostały w 1773 roku podzielone na sześć cyrkułów i 60 dystryktów. Początkowo Jarosław był miastem dystryktowym w cyrkule samborskim, ale w wyniku kolejnych podziałów Galicji przestał być siedzibą władz administracyjnych.  Zmienił się również wygląd miasta. Zburzono dawne mury obronne i dawne podcienia, a niedługo potem podobny los spotkał piękną, średniowieczną jeszcze farę oraz dwie inne świątynie.

 

W 1846 roku Jarosław otrzymał tytuł „wolnego miasta”, co oznaczało niezależność od prywatnych właścicieli magnackich (od rodziny Czartoryskich). Rząd austriacki nadał również w tym czasie miastu nowy herb stanowiący odmianę dawnego herbu polskiego tj. wizerunek łodzi unoszącej się na rzece na tle bramy i miejskich murów. W 1854 roku stał się Jarosław stolicą powiatu, a w sześć lat potem otrzymał połączenie kolejowe na trasie Kraków-Przemyśl.

 

W latach 1867 – 1914 w Jarosławiu dokonały się korzystne zmiany. Przeprowadzono regulację wielu ulic i placów, zaprowadzono w 1900 roku oświetlenie gazowe, dawne przedmieścia rozbudowały się znacznie stając się właściwym terenem miejskim. Wzrastała również liczba mieszkańców miasta (w 1880 roku – 12000, 1900 roku – 22000, 1910 roku – 24300).

 

Jarosław Rynek 1952r.

 

Dużą rolę na początku XIX wieku odgrywał Oddział Ligi Pomocy Przemysłowej, z którego inicjatywy zorganizowano w Jarosławiu Okręgową Wystawę Przemysłowo-Rolniczą. Niektóre z powstających zakładów przemysłowych, jak np. fabryka Gurgula, były liczącymi się w skali Galicji. Na koniec XIX wieku przypada znaczny rozwój budownictwa. Obok wielu gmachów publicznych (szkoły, koszary, starostwo, sąd, poczta, szpital, gazownia) wybudowano wiele kamienic i prywatnych willi. Na przełomie wieków powstał budynek „Sokoła” wg projektu T. Talowskiego, a w 1914 roku rozpoczęto budowę hali targowej. Powstały nowe ulice, np.: Kraszewskiego, Kościuszki, Kilińskiego, Racławicka, Królowej Jadwigi. Po włączeniu w 1892 roku przedmieść Jarosław podzielony został na cztery dzielnice: Śródmieście, Krakowską, Głębocką i Leżajską. W tym okresie założono park miejski, nowy cmentarz.

 

Mieszkańcy Jarosławia aktywnie uczestniczyli we wszystkich zrywach niepodległościowych narodu polskiego w XIX wieku. W 1848 roku działała w mieście Rada Narodowa, utworzono również oddziały Gwardii Narodowej. W 1863 roku wielu mieszkańców Jarosławia i okolic walczyło w oddziałach powstańczych, m.in. w oddziale Leona Czechowskiego. Na przełomie XIX i XX wieku rozwijała się w mieście działalność narodowa. Istniejące stowarzyszenia oświatowe i kulturalne (Sokół, Towarzystwo Szkół Ludowych) organizowały przy współudziale władz miejskich obchody rocznic narodowych, a ulice otrzymały nazwy upamiętniające te fakty, np. 3 Maja, Grunwaldzka, Poniatowskiego. W działalności tej aktywny udział brała młodzież szkół średnich. Powstawały wśród niej kółka samokształceniowe, zwracające szczególną uwagę na poznawanie historii i literatury ojczystej. Młodzież organizowała manifestacje nie tylko na forum szkoły, ale i w mieście.

 

Jarosław Ratusz przed I wojną światową

 

W 1911 roku powstała drużyna skautowa, a w rok później drużyna strzelecka przy „Sokole”. Członkowie tych drużyn zasilili w 1914 roku Legiony Polskie, biorące udział w I wojnie światowej.

 

Pierwsza wojna światowa nawiedziła miasto szczególnie w czasie dwukrotnej inwazji rosyjskiej oraz związanych z tym bitew pod Jarosławiem i Radymnem w październiku 1914 roku i w maju 1915 roku. Obie bitwy mające miejsce na linii Sanu i na wzgórzach wznoszących się na południe od miasta poczyniły dość duże szkody w ludziach i budynkach. Dużą stratą dla zabytków jarosławskich stał się pożar w 1914 roku dawnego kolegium jezuickiego. Dalsze lata wojny zaznaczyły się brakiem podstawowych środków żywności i licznymi rekwizycjami wojska.

 

W październiku 1918 roku Jarosław zrzucił jarzmo zaborczej niewoli stając się częścią niepodległej Polski. Miasto powiększało się uzyskując nieco przestrzeni na zabudowę, zwłaszcza w części południowo-wschodniej, na tzw. Lachmanówce, a potem ok. 1935 roku w stronie południowej na terenach podworskich. Mimo zelektryfikowania po 1928 roku liczba zakładów przemysłowych nie wiele się zwiększyła. Funkcjonowały takie zakłady jak: bekoniarnia, fabryka wstążek, młyny, cegielnie, zakłady ceramiczne. W 1931 roku zasłynął Jarosław z marszu głodnych do starostwa, a w latach 1933 i 1937 z wielkich strajków chłopskich, w czasie których doszło do krwawych starć z policją.

 

Z początkiem września 1939 roku zetknął się Jarosław z grozą wojny. Niemieckie lotnictwo zburzyło bombami szereg budynków, co spowodowało również ofiary w ludziach. Miasto broniła 10 Brygada Kawalerii, ale krótko, zmuszona do odwrotu przez przeważające siły wroga. W dniu 10 września 1939 roku Niemcy wkroczyli do Jarosławia. Okupanci z miejsca zastosowali terror wobec mieszkańców, rozstrzeliwując bez przyczyny i sądu 10 robotników, 3 jeńców oraz biorąc licznych zakładników.

 

Jarosław kamienica Wschodnia, Rynek ok. 1960r.

 

Część ludności żydowskiej przepędzono za San. Pozostałych Żydów umieszczonych w getcie wywieziono do obozu zagłady w Bełżcu. Miejscem dokonywania zbrodni przez gestapo na Polakach i Żydach stał się dawny klasztor benedyktynek. Z Jarosławia rekrutowali się pierwsi więźniowie obozu w Oświęcimiu, członkowie ruchu oporu.

 

Falę aresztowań w mieście rozpoczęto 5 maja 1940 roku w godzinach rannych w szkole budowlanej przy ul. Poniatowskiego 6. Niektórzy uczniowie próbowali wydostać się z budynku, np. zsuwając się po rynnach. Schwytanych załadowano na podstawione auta ciężarowe i przewieziono do więzienia tutejszego sądu. Jeszcze tego samego dnia, a także następnym aresztowano uczniów również w domach, na podstawie sporządzonych wcześniej list. Po przesłuchaniu część aresztowanych zwolniono, a pozostałych bez uprzedniego kontaktu z rodzinami, odtransportowano 7 maja do Tarnowa, które to więzienie stało się punktem zbornym. W więzieniu tarnowskim przywiezionych tu osób już nie przesłuchiwano. Bez wyprowadzania z cel aresztowani przebywali tam do 14 czerwca, kiedy to wysłani zostali do Oświęcimia. Wśród 748 więźniów, stanowiący pierwszy transport do tego obozu, znalazło się 24 Jarosławian.

 

W dniu 20 lipca 1940 roku gestapo dokonało nowych aresztowań, głównie wśród miejscowej inteligencji i członków organizacji konspiracyjnej kierowanej przez kpt. rez. Jana Wilczyńskiego. Wszyscy przewiezieni zostali do więzienia w Tarnowie, a stamtąd 10 sierpnia 1940 roku do obozu koncentracyjnego w Oranienburgu-Sachsenhausen. Za słuchanie radia Niemcy aresztowali 20 września grupę pracowników Magistratu. Aresztowano ich na podstawie donosu woźnych magistrackich. Uwięzieni odbyli normalną już drogę przez więzienie tarnowskie do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu.

 

Jarosław ul. 3-go Maja

 

Miejscem licznych egzekucji mieszkańców Jarosławia był las w Kidałowicach. Rozstrzelano tam nieustaloną bliżej liczbę osób, w większości nieznanego nazwiska. Świadkiem jednej z egzekucji był miejscowy rolnik Piotr Graboń. W czasie gdy wraz z innymi mężczyznami zajmował się wyrębem drzew, na skraj lasu podjechał samochód ciężarowy, z którego Niemcy wyprowadzili 14 osób „ubranych” w papierowe worki. Więźniowie rozstrzelani zostali na skraju lasu. W czasie egzekucji jeden z nich rzucił się do ucieczki. Dzięki warunkom terenowym prawdopodobnie zakończyła się ona pomyślnie. Dnia 9 czerwca 1944 roku w Kidałowicach rozstrzelano za przynależność do nielegalnej organizacji 6 osób, a wśród nich 25 letnią Czesławę Puzon, ps. „Baśka”. Aresztowano ją w maju 1944 roku i po trzytygodniowym śledztwie rozstrzelano wraz z nauczycielką Marią Zimnicką, zatrzymaną w czasie łapanki z 4 innymi osobami.

 

W wyniku uderzenia I Armii Pancernej gen. Michała Katukowa i przejścia Sanu pod Radymnem, w dniu 27 lipca 1944 roku Jarosław został wyzwolony. Niestety, wycofującemu się okupantowi udało się dokonać znacznych zniszczeń przed opuszczeniem miasta. Specjalna grupa wojskowa „Brandkomando” (podpalaczy) wysadziła i spaliła wiele obiektów, m. in. koszary wojskowe przy ul. Poniatowskiego, przy ul. Kościuszki, budynek starostwa, pocztę, gimnazjum, dom żołnierza, szkoły podstawowe, zabytkowy kościół i klasztor Benedyktynek, elektrownię, dworzec PKP i wiele pomniejszych obiektów.

 

Jarosław ul. Grunwaldzka 1952r.

 

Po II wojnie światowej Jarosław administracyjnie pozostał miastem powiatowym. Rozbudowane zostały dawne zakłady przemysłowe (mięsne, zbożowe), powstawały nowe, w tym najważniejsze to Zakłady Przemysłu Dziewiarskiego „Jarlan” i Huta Szkła „Jarosław”, wybudowano kilka osiedli mieszkaniowych. W powojennym obrazie miasta niepoślednie miejsc przypisać należy sprawie ratowania starego miasta. Zaniedbane przez dziesiątki lat dawne podziemne składy kupieckie, ciągnące się pod całym niemal miastem w 2 - 3 kondygnacjach, powodowały liczne awarie budowlane, szczególnie groźne na starówce. Prowadzone przez szereg lat pod kierunkiem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie prace pochłonęły wiele środków i energii, ale niebezpieczeństwo zapadania się domów zostało całkowicie usunięte. Podsumowaniem tego etapu było otwarcie 1 czerwca 1984 roku podziemnej trasy turystycznej im. prof. Feliksa Zalewskiego, tematycznie poświęconej zagrożeniom i metodom ratowania starych miast na przykładzie Jarosławia.

 

Z wielkim pietyzmem odrestaurowano takie zabytki jak: kolegiatę, zespoły klasztorne ojców Dominikanów i Reformatów, kościół pod wezwaniem św. Ducha, cerkiew greckokatolicką, a przede wszystkim zachowano średniowieczny układ urbanistyczny Starego Miasta. Nawiązując do tradycji organizowane są cztery razy w roku targi zwane Wielką Giełdą Galicyjską. Największym wydarzeniem kulturalnym jest Międzynarodowy Festiwal Muzyki Dawnej „Pieśń Naszych Korzeni”, który odbywa się w ostatnim tygodniu sierpnia z udziałem największych gwiazd muzyki poważnej. Dzisiejsze miasto jest siedzibą powiatu jarosławskiego coraz mocniej wpisujące się w mapę powiązań gospodarczych, kulturalnych Polski i Europy.

 

Jarosław jest więc urokliwym dla turystów i dynamicznie rozwijającym się miastem, w którym ciągle coś się dzieje. Jest miastem otwartym dla każdego.

 

Kazimierz  Bedla