Kolegiata pw. Bożego Ciała w Jarosławiu

Ten wyjazd okazał się wyjątkową lekcją wychowania patriotycznego. Młodzież z Ekonomika osobiście doświadczyła głębokiego poczucia wspólnoty narodowej w tych szczególnych dla Polaków chwilach. Zobaczyliśmy, jak tragiczna śmierć „Pielgrzymów polskiej sprawy” – którzy lecieli do Katynia upomnieć się o sprawiedliwość i prawdę historyczną, a zginęli w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem – w niezwykły sposób rozpaliła w sercach Polaków ducha solidarności. Odnowiła również sens takich elementarnych pojęć jak patriotyzm, honor i Ojczyzna. Stojąc na Krakowskim Przedmieściu wśród tysięcy pogrążonych w smutku rodaków, czuliśmy wielką dumę płynącą ze świadomości uczestniczenia w mistycznych narodowych rekolekcjach. W obliczu tak tragicznej śmierci zamilkły polityczne spory, straciły na znaczeniu dzielące nas wszelkie różnice. Z małej jarosławskiej ojczyzny trafiliśmy prosto do serca tej wielkiej – zwanej Polską.
 

Naszą wędrówkę po Warszawie rozpoczęliśmy od Torwaru. Następnie przeszliśmy pod gmach Sejmu RP, gdzie złożyliśmy żałobny wieniec i wpisaliśmy się do księgi kondolencyjnej, w której zamieściliśmy fragment wiersza Witolda Dąbrowskiego – poety zamordowanego za swe demokratyczne i antykomunistyczne przekonania przez SB w 1978 roku:

My
przychodzimy i odchodzimy
i o łagodny wymiar pamięci
w ostatnim słowie wszyscy prosimy.
Pamięć.
I tylko ona się liczy.

Mieliśmy zaszczyt spotkać pełniącego obowiązki głowy państwa marszałka Bronisława Komorowskiego oraz wielu innych znanych parlamentarzystów. Najwięcej czasu spędziliśmy pod Pałacem Prezydenckim, skąd dotarliśmy do Bazyliki Archikatedralnej. Tu modlitwą pożegnaliśmy wszystkich pasażerów feralnego samolotu.

Honor – jak mówi poeta – jest to wyspa o stromych zboczach, na którą nie da się wrócić po jej opuszczeniu. Młodzież ZSE i O im. Marii Dąbrowskiej w Jarosławiu żegnała ludzi, którzy tej wyspy nie opuścili nigdy. Ich tragedia stała się dla nas wielką lekcją pokory. Przypomniała nam o znikomości życia, któremu tylko wierność wielkim sprawom nadaje sens. Wierzymy, że te przeżycia ukształtują nas wewnętrznie, na trwałe zmienią nasz ogląd rzeczywistości, pomogą przywrócić właściwą hierarchię wartości.
 

Dla wielu postawa Pana Prezydenta stała się źródłem wiary w ostateczne zwycięstwo racji moralnych nad konformizmem. Zwycięstwo, które okupione musi być nieustannym ich potwierdzaniem przez nas wszystkich. Wielu Polaków nie zgadzało się z jego polityczną wizją. Nikt jednak nie zaprzeczy, że to człowiek godny najwyższego szacunku.
 

Ofiary katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem różniły poglądy polityczne, ale jednoczyła miłość do Polski. Będziemy o nich pamiętać.

Maciej Kmieć